Zobacz mapę koncentracji arktycznego lodu morskiego w tak zwanych fałszywych barwach.
![]() |
| Zasięg i koncentracja arktycznego lodu morskiego. Uniwersytet w Bremie |
Układy niskiego ciśnienia sprawiły, że granica lodu przesuwała się na południe bardzo powoli, a miejscami nawet cofała. Było to widoczne szczególnie w sektorze atlantyckim, który nadal pozostaje w dużej mierze wolny od lodu. Z kolei antycyklon do pewnego stopnia sprzyjał rozrostowi pokrywy lodowej na Morzu Beauforta i Czukockim, ale towarzyszące mu wiatry przesuwały część lodu w kierunku wybrzeży Syberii, miejscami go zagęszczając.
![]() |
| Zmiany zasięgu i koncentracji arktycznego lodu morskiego w pierwszej połowie listopada 2026 roku. |
Powyższa animacja pokazuje, że w sektorze atlantyckim zmiany były powolne. Wiatr, napływ cieplejszego powietrza, a przede wszystkim ciepło wód oceanicznych sprawiały, że granica lodu miejscami się cofała. W rezultacie ogólny przyrost pokrywy lodowej wyglądał dość mizernie. W przypadku Morza Czukockiego współdziałanie wyżu i otaczających go niżów początkowo sprzyjało zamarzaniu – najpierw na Morzu Beauforta, a następnie na Morzu Czukockim. Jednak między 12 a 15 listopada ten sam układ spowolnił dalszy rozwój pokrywy lodowej, a miejscami niemal całkowicie go zatrzymał.
![]() |
| Tempo dobowych zmian zasięgu arktycznego lodu morskiego w 2026 roku na tle średniej z ostatnich 10 lat. |
Efekty działania pogody w połączeniu oczywiście z presją ocieplającego się klimatu pokazuje powyższy wykres. Tempo przyrostu lodu w pierwszej połowie listopada było powolne. Było dosłownie parę dni, kiedy tempo zmian zbliżało się do średniej.
![]() |
| Zasięg arktycznego lodu morskiego w 2026 roku na tle wybranych lat i średnich dekadowych. Mapa przedstawia zasięg w zestawieniu ze średnią z początku tego wieku. JAXA |
W pierwszej połowie listopada zasięg lodu według danych JAXA zwiększył się o 1,01 mln km², podczas gdy średnia z ubiegłej dekady wynosiła w tym okresie 1,2 mln km². Tempo wzrostu zasięgu było więc blisko 16 proc. wolniejsze. 15 listopada zasięg lodu osiągnął 8,67 mln km². Oznacza to czwartą najniższą wartość spośród lat zestawionych na wykresie. Jeszcze 1 listopada wynik plasował się na siódmym miejscu. Skalę długoterminowych zmian dobrze pokazuje również porównanie listopadowych warunków w rejonie mórz Barentsa i Karskiego z tymi sprzed dwóch dekad. Różnice są bardzo wyraźne.
![]() |
| Odchylenia temperatur od średniej 1991-2020 na półkuli północnej w latach 2001-2010, 2011-2020 i 221-2025 dla listopada. NASA/GISS |
![]() |
| miany średniej dobowej temperatury powietrza na wysokości 2 m na obszarze na północ od 80°N w 2026 roku względem średniej z lat 1958–2002. DMI/Zachary Labe |
Antycyklon w listopadzie przyczynił się do wyraźnego ochłodzenia Arktyki, co ilustruje powyższy wykres. Warunki wyżowe sprzyjały rozpogodzeniom i ograniczeniu wilgotności powietrza. Przy niewielkim zachmurzeniu powierzchnia lodu i oceanu mogła szybciej oddawać ciepło. Temperatura powietrza na obszarze na północ od 80°N, po wcześniejszych wahaniach, obniżyła się z około −15°C na początku listopada do około −22°C w połowie miesiąca. Nie oznacza to jednak powrotu do typowych warunków klimatycznych. Średnia z lat 1958–2002 wynosiła w tym czasie około −30°C. Tegoroczne temperatury pozostawały więc wyraźnie wyższe od wartości z okresu referencyjnego.
Tempo zamarzania zależy jednak nie tylko od temperatury powietrza. Istotne znaczenie ma również zachmurzenie, które w chłodnej porze roku działa jak warstwa izolacyjna, ograniczając wypromieniowanie ciepła z powierzchni. Wiatr oddziałuje na pokrywę lodową na kilka sposobów: może ją zagęszczać i przesuwać, ale również rozsuwać, tworząc szczeliny, przez które ocean oddaje ciepło do atmosfery. W takich miejscach nowy lód może powstawać stosunkowo szybko. Ostateczny efekt zależy więc od kierunku i siły wiatru, temperatury powietrza, zachmurzenia oraz ilości ciepła zgromadzonego w wodzie.
![]() |
| Zmiany anomalii średniej temperatury powierzchni arktycznych wód dla października w latach 1940–2026 oraz odchylenia temperatur powierzchni morza od średniej z lat 1991–2020 w dniu 13 listopada 2026 roku. Climate Reanalyzer |
Pochmurne niże oraz warunki sprzyjające wcześniejszemu wychłodzeniu wód sprawiły, że w rejonie Morza Beringa występowały ujemne anomalie temperatury powierzchni morza. Wędrujące na wschód niże nad tym akwenem zaciągały przy tym zimne powietrze znad Półwyspu Czukockiego. Może to sprzyjać szybkiemu pojawieniu się lodu na Morzu Beringa, o ile warunki atmosferyczne nie ulegną zmianie.
Zupełnie inne warunki panują w sektorze atlantyckim. Atlantyfikacja regionu, czyli nasilony napływ ciepłych i słonych wód Atlantyku do Oceanu Arktycznego, w połączeniu z cyklonami transportującymi ciepłe powietrze z południa doprowadziła do umocnienia się dodatnich anomalii temperatury. Co istotne, ciepło zgromadzone w oceanie nie znika wraz z chwilowym ochłodzeniem atmosfery. Może być transportowane z głębszych warstw ku powierzchni, utrudniając zamarzanie. W rezultacie w rejonie mórz Barentsa i Karskiego tworzenie się pokrywy lodowej jest utrudnione. Z tego powodu istnieje prawdopodobieństwo, że wody wokół Svalbardu mogą pozostać w dużej mierze wolne od lodu do końca roku.
Zestaw map JAXA pokazuje, jak w ciągu ostatnich 10 lat zmienił się rozkład grubości pokrywy lodowej. Słabszy w tym roku sezon topnienia pozwolił zachować część lodu o umiarkowanej grubości. Jednak w 2026 roku obszar pokryty lodem mającym co najmniej 2,5 metra grubości jest bardzo niewielki. W 2016 roku pas najgrubszej warstwy był wyraźnie rozleglejszy niż obecnie. Arktyka pozostaje więc w trudnej sytuacji, jeśli chodzi o zasoby starego, grubego lodu. Młodsza i cieńsza pokrywa będzie bardziej podatna na topnienie podczas kolejnego sezonu letniego.
![]() |
Mozaika zobrazowań radarowych atlantyckiego sektora Oceanu Arktycznego, w tym Morza Barentsa z 13-15 listopada 2026 r. wykonanych przez satelitę Sentinel-1. Sentinel 1/Sea Ice Denmark |
Zobacz także:
- Raport za II połowę października 2026 - kiepski sezon zamarzania w Arktyce, 1 listopada 2026 To było do przewidzenia. Skoro sezon roztopów był taki sobie, to prędzej czy później ocieplający się klimat przypomni, jak powinna wyglądać sytuacja w Arktyce.
- Raport za I połowę października 2026 - błyskawiczne zamarzanie Oceanu Arktycznego, 16 października 2026
- Raport za II połowę września 2026 - krótkotrwałe odrodzenie Arktyki, 1 października 2026


























