NOAA Arctic Report Card 2016 cz.1

Amerykańska Narodowa Służba Oceaniczna i Meteorologiczna (NOAA) opublikowała doroczny raport na temat stanu czapy polarnej i klimatu Arktyki. Raport ten przedstawia obraz zmian, jakie zaszły w Arktyce w ciągu ostatnich miesięcy, oraz to, jak ma się bieżąca sytuacja względem XX wieku. Utrzymujący się megatrend zmian w klimacie arktycznym, powodowany przez ocieplający się klimat, nasila globalne zmiany w klimacie. Obserwacje potwierdzają utrzymywanie się tego megatrendu, choć w 2016 roku nie padł rekord, to zmiany jakie zaszły w Arktyce, zdarzenia były bezprecedensowe w historii pomiarów. 

Co stwierdza raport?

Temperatury powietrza: Temperatury w Arktyce rosną, w tym roku wyszły one poza bieg liniowy. Średnia temperatura powierzchniowa była o 2^oC wyższa od średniej 1981-2010 w okresie październik 2015 - wrzesień 2016. Od początku XX wieku sumaryczny więc wzrost wyniósł 3,5^oC. Poza krótkim, letnim okresem przez cały czas w Arktyce dominowały dodatnie odchylenia temperatur. Zima 2015/16 była w Arktyce rekordowo ciepła. Czytaj dalej.

Pokrywa śnieżna: Śnieg bardzo szybko roztapiał się wiosną 2016 roku. Wyraźne zmiany trendu spadkowego widoczne są od roku 2005. W kwietniu i maju śnieg w Ameryce Północnej wycofywał się wystarczająco szybko, by ustanowić następny rekord w historii pomiarów prowadzonych od 1967 roku. Całościowa powierzchnia pokrywy śnieżnej była w czerwcu trzecią najmniejszą w historii pomiarów. Czytaj dalej.

Czapa polarna Arktyki: Chłodne lato, szczególnie czerwiec, uratowało Arktykę przed kolejnym rekordowym topnieniem. Zważywszy na to, co działo się wiosną i zimą 2016 roku. W związku w rekordowo niskim zasięgiem lodu w lutym, 7% mniejszym niż wynosi średnia wieloletnia, pojawiły się sugestie dotyczące nieuchronnej perspektywy kolejnego rekordowego topnienia. Rekord nie padł, ale biorąc pod uwagę pochmurną pogodę latem 2016, istnieją obawy co do letniego przetrwania czapy polarnej w kolejnych latach - gdyż zasięg lodu był drugim najmniejszym w historii pomiarów, podobnym do tego z 2007 roku. Zasięg lodu w czasie wrześniowego minimum był o 33% mniejszy niż wynosi średnia 1981-2010. Arktyka traci także wieloletni lód, którego udział wynosi jedynie 22% całościowej powierzchni. Czytaj dalej.

Temperatury arktycznych wód: Woda także staje się coraz cieplejsza. Według obserwacji NOAA najszybciej ocieplającymi się akwenami, bo w tempie wynoszącym 0,5^oC na dekadę są: Morze Czukockie, część Morza Beringa (północno-zachodni odcinek Alaski), wschodnia część Zatoki (morza) Baffina, oraz wody wzdłuż zachodniego wybrzeża Grenlandii. W sierpniu 2016 roku najbardziej ogrzane były wody Morza Barentsa i Czukockiego, oraz wschodniego i zachodniego wybrzeża Grenlandii - nawet 5^oC powyżej średniej 1981-2010. Czytaj dalej.

Lądolód Grenlandii: Skala topnienia na Grenlandii była duża. Silna utrata lodu w związku z topnieniem miała miejsce w północno-wschodniej i południowo-zachodniej części wyspy. Topnienie na Grenlandii rozpoczęło się bardzo wcześnie, zasięg występowania topnienia powierzchni lądolodu w kwietniu był drugi po 2012 roku największym w historii pomiarów. Czytaj dalej.

Na podstawie: NOAA Arctic Report Card 2016

Zobacz także:

• NOAA Arctic Report Card 2015, poniedziałek, 21 grudnia 2015

Katastrofa klimatyczna w Arktyce - kolejna fala ciepła uderza w Ocean Arktyczny

Kolejna fala ciepła zmierza nad Ocean Arktyczny, co prawdopodobnie spowoduje dalsze spowolnienie, lub nawet zatrzymanie zamarzania. W skali ostatnich trzech miesięcy, sytuacja ta stała się permanentna i z przerwami utrzymuje się już od końca września. Mapa obok przedstawia zasięg lodu na Morzu Czukockim i Beringa. Morze Czukockie powinno już być pokryte pakiem lodem. Granica paku lodowego powinna przebiegać kilkadziesiąt kilometrów na południe od Wyspy Św. Wawrzyńca. 

Zasięg lodu morskiego 18 grudnia 2016. Linia pomarańczowa oznacza średni dla okresu 1981-2010 zasięg lodu dla 18 grudnia. NSIDC, Sea Ice Index.

Chociaż takie morza jak Beauforta czy Łaptiewów są już zmarznięte w całości, to wciąż pozostają niecałkowicie zmarznięte akweny zewnętrze: Morze Karskie, Beringa i Barentsa. Jedynie w przypadku Morza Ochockiego jest więcej lodu niż zwykle.

Zasięg lodu morskiego w 2016 roku względem stanu z 2012 roku i średniej z okresu 1981-2010. NSIDC

Zasięg lodu jak na razie zwiększa się bez większych zakłóceń, ale wciąż pozostaje rekordowo niskim. sytuacja się nie zmieniła. Sytuacja ta prawdopodobnie utrzyma się już do końca roku.

Prognozowane anomalie temperatur w Arktyce na 20-22 grudnia 2016 roku. Climate Reanalyzer

Powstaje następny transmiter oceanicznego ciepła, które jednocześnie pozbawi Polskę białych Świąt. Fala ciepłą już teraz do nas dociera. Ustawienie wiru polarnego i zespół układów niskiego ciśnienia stworzył transport ciepła, który się rozbudowuje. To kolejna, potężna dostawa ciepła i wilgoci. Oznacza to, że proces zamarzania, nawet jeśli się nie zatrzyma, to z pewnością ulegnie spowolnieniu. Zatoka Hudsona i część Morza Labradorskiego zamarznie, podobnie jak część Morza Ochockiego, ale w obszarze głównym Arktyki zamarzanie może stanąć w miejscu. Granica lodu od strony Atlantyku może przesunąć się na północ. Mapa Wetterzentrale obok przedstawia ów system układów barycznych, które zaciągają ciepło nad Ocean Arktyczny.

Arctic News - zmiana pogody zrobiła co się dało, sytuacja wciąż jest zła II

W grudniu warunki dla zamarzania arktycznych wód uległy poprawie, ale niewystarczającej, by czapa polarna mogła osiągnąć rozmiary podobne do tych z poprzednich kilkunastu lat. Zasięg lodu morskiego wciąż pozostaje rekordowo niskich rozmiarów, a wysokie temperatury wciąż występują nad Oceanem Arktycznym.

Zobacz mapę koncentracji arktycznego lodu morskiego w kolorowej wersji.

 Zasięg i koncentracja arktycznego lodu morskiego. AMSR2, Uni Bremen

Mniejszy dopływ ciepła nad Ocean Arktyczny sprawił, że zamarzanie przyspieszyło. Ale warunki nie są jednorodne, ciągle ulegają zmianie, i do Arktyki co jakiś czas wpada duża ilość ciepła. Ostatnio znad Oceanu Spokojnego. Zaczęły zauważalnie zamarzać zewnętrzne akweny, jak Morze Karskie czy Czukockie, wciąż jednak widać, że nie cały Ocean Arktyczny jest pokryty lodem, bo na Morzu Czukockim i Karskim wciąż rozciągają się wolne od lodu obszary. Animacja obok pokazuje zmiany w pierwszej połowie grudnia. 

Zasięg arktycznego lodu morskiego w 2016 roku względem 2012 i wyszczególnienie w stosunku do ostatnich lat. NSIDC 

14 grudnia zasięg lodu wyniósł 11,28 mln km², wciąż jest rekordowo niski. Mimo pewnych zmian w przyroście lodu, pokrywa lodowa jest o 1,4 mln km² mniejsza niż wynosi średnia wieloletnia.  O tej porze Morze Karskie powinno już być pokryte lodem, pak lodowy powinien się formować na Morzu Beringa - na razie jest tam lód przybrzeżny, choć jego zasięg w ciągu ostatnich dni uległ zwiększeniu. Zatoka Hudsona także powinna już być zamarznięta, choć i w tym przypadku tempo zamarzania się zwiększyło. Nie inaczej jest w przypadku Morza Barentsa, a wokół Svalbardu nie ma lodu.

Zasięg arktycznego lodu morskiego w 2016 roku względem lata 2000-2015. JAXA

Mimo przyspieszenia przyrostu lodu, które w sumie trwa już od trzeciej dekady listopada, nie szans na to, by w tym roku zasięg lodu lodu przestał być rekordowy. Chyba że warunki pogodowe będą temu sprzyjać. Ekstrapolując trend z pierwszej połowy grudnia, zasięg lodu przestanie być rekordowy około 20 grudnia. Zakładając rzecz jasna, że nie dojdzie do zmian w cyrkulacji mas powietrza. Takich, gdzie ciepło będzie uderzać znad ciepłych oceanów.  

Anomalie temperatur powierzchni wód arktycznych w pierwszej połowie grudnia dla 2015 i 2016 roku. DMI

Choć powierzchnia wód jest anormalnie ciepła, nie znaczy to, że lód nie może się pojawić. Działają takie czynniki jak wiatr, które sprawiają, że powierzchnia szybko traci ciepło, szczególnie jeśli występuje wyżowa pogoda. Poza tym obszar ten jest określana jako anormalnie ciepły, bo powinien już być pokrywy lodem, a nie być ciekłą powierzchnia o temperaturze około 1^oC, czyli wartości bliskiej zamarzania dla określonego stopnia zasolenia. Maksimum to -1,7^oC. Na mapie widzimy odchylenia 2 do 3^oC, czyli jest tam woda o temperaturze od +1 do -1,6^oC. Jeśli obszar, który jest i być powinien pokryty lodem, to temperatura wynosi -1,7^oC, a więc anomalia wynosi zero. Widzimy więc, że wody Morza Karskiego cechują się wysokimi anomaliami, bo powinny być zamarznięte, a nie są i mają miejscami nawet +2^oC. W tym roku obszary arktycznych wód są naprawdę ciepłe. Animacja obok pokazuje zmiany anomalii w ciągu ostatnich dwóch tygodni.

Odchylenia temperatur od średniej 1981-2010 1-13 grudnia 2016 na półkuli północnej. NOAA/ESRL

Mimo że Ocean Arktyczny zamarza, to wydobywałoby się, że temperatury będą w normie. A jednak nie. Dlaczego? Po pierwsze patrzymy na kalendarz, i widzimy, że jest zima. Im dalej od końca lata tym niższe powinny być temperatury. Jeśli spadek następuje zbyt wolno, to rośnie dodatnia anomalia, bo temperatura dla danego dnia, okresu, tygodnia jest za wysoka, nie spadała odpowiednio szybko, bo coś ten spadek zakłóciło. Po drugie, mamy wciąż jednak napływ ciepła, choć nie tak jak w listopadzie, to jednak. I w końcu woda zamarzając oddaje ciepło do atmosfery. To hamuje spadek temperatur, a nawet go zatrzymuje. Stąd anomalia. A że jest globalne ocieplenie, to odchylenie te mamy jak na dłoni, większe niż ileś tam lat temu. Choć nie wszędzie. Widzimy na jednej i drugiej mapie, że jeśli gdzieś jest cieplej, to gdzie indziej musi być zimniej. Zmiany w Arktyce sprawiły, że zimno zostało dosłownie wypędzone z Arktyki i znalazło się na Syberii, a ostatnio w sporej części USA. 

A jak to ma się do denialistów i musowego skrobania szyb samochodowych? Jak pokazuje wyżej mapa, pierwsza połowa grudnia w Polsce była w normie. Nie było ani zimno, ani ciepło i to w stosunku do średniej 1981-2010, bo taki okres odniesienia pokazuje NOAA. Dzisiejszy dzień - 15 grudnia był nawet powyżej normy.  Denialiści nie widzieli zim sprzed 30 czy 40 lat, albo ich nie pamiętają, nie chcą przeglądnąć danych archiwalnych, czy zapoznać się z danymi proxy, pokazującymi to co działo się setki lat tamu. Dlatego każdy atak zimy to argument, że się nie ociepla. Nie każda zima musi być tak samo ciepła, czy cieplejsza od poprzedniej. Nawet w globalnej skali, nie każdy rok, miesiąc, czy dzień będzie cieplejszy od poprzedniego - chyba, że zniknie lód w Arktyce i dojdzie do destabilizacji hydratów metanu. 

Porównanie grubości arktycznego lodu morskiego 14 grudnia dla 2012 i 2016 roku. HYCOM, Naval Research Laboratory.

Co do grubości lodu, jak pokazuje animacja obok, praktycznie nic się nie zmieniło. Otwórz mapę w osobnym oknie, aby zobaczyć szczegóły Po otwarciu animacji można użyć funkcji ctrl+, by powiększyć animację. Gruby lód w ogóle nie zwiększa swojej powierzchni, rośnie jedynie udział lodu jednorocznego, bo zwiększa się jego zasięg. Zestawienie map pokazuje, że lód jest w tym roku cieńszy, gdyż wolniej zwiększał swój zasięg jesienią. Jeśli sytuacja się nie zmieni, to następny sezon topnienia będzie oznaczać rekordowe topnienie. A to co powstrzyma takie topnienie, to tylko pochmurna i zimna pogoda późną wiosną i latem.

W ciągu najbliższych dni warunki dla zamarzania nie będą korzystne, szczególnie od strony Oceanu Atlantyckiego. Należy spodziewać się, że tempo przyrostu lodu nie utrzyma się na odpowiednio szybkim poziomie. 

Zobacz także:

• Arctic News - zmiana pogody zrobiła co się dało, sytuacja wciąż jest zła, piątek, 2 grudnia 2016 Układy baryczne zaprzestały transportowania ciepła znad Oceanu Spokojnego i Atlantyckiego nad obszar Arktyki. Temperatury zaczęły więc spadać, spadła także wilgotność powietrza. Powstanie rozległego układu wysokiego ciśnienia nad Oceanem Arktycznym w czasie nocy polarnej oznacza zanik tzw. koca z chmur, więc ciepło zaczęło szybko znikać. Jednak anomalie temperatur nie znikły, gdyż Ocean Arktyczny nie zamarzł jeszcze całkowicie. Zmiana pogody pozwoliła na przyspieszenie tempa zamarzania.
• Arctic News - epicentrum ciepła, wtorek, 15 listopada 2016 Sytuacja jaka ma miejsce w Arktyce jest absurdalna. Ale trudno jest tu znaleźć właściwe słowa pasujące do tego, co właśnie się tam dzieje - poza określeniem sytuacji mianem katastrofy klimatycznej. Katastrofy, która prędzej czy później odbije się na nas w postaci niekorzystnych zdarzeń pogodowych. Animacja obok pokazuje rozłożenie układów ciśnienia atmosferycznego, głównie niżów po amerykańskiej stronie (szczególnie po 10 listopada). Ten system układów barycznych doprowadził do tego, co teraz się dzieje w Arktyce. Wcześniej, czyli przed listopadem inne rozstawienie układów barycznych także miało wpływ na sytuację temperaturową w Arktyce, oraz zasięg lodu.

Katastrofa klimatyczna w Arktyce - nie ma już szans

Nie ma szans, by czapa polarna na półkuli północnej odzyskała stan chociaż z lat 2001-2006. W przypadku objętości lodu nie ma nawet szans na stan z lat 2007-2012. Temperatury są zbyt wysokie, tempo przyrostu lodu jest niewystarczające. Mapa obok przedstawia rozkład anomalii termicznych dla 8 grudnia 2016. W tym roku trudno jest znaleźć moment, kiedy stan Oceanu Arktycznego miałby przypominać czasy z XX wieku. Wkroczyliśmy już w nową erę klimatu na Ziemi. Choć pogoda może jeszcze mieć cechy typowe dla dawnych czasów, jak śnieg w grudniu, czy w styczniu, to koniec końców dawny klimat holocenu dobiegł już końca. Zebrane dotychczas dane NASA pokazują, że w 2016 roku temperatura globalna przekroczyła 1^oC względem średniej z połowy XX wieku, a nie sprzed XX wieku. Czekamy jeszcze na dane z listopada i grudnia, które powinny nieco zniżyć statystykę, więc ostatecznie powinno wyjść nieco poniżej 1^oC, ale bardzo blisko tej granicy. 

Temperatury w Arktyce i północnych krańcach Oceanu Spokojnego. Jakieś 75% obszaru nad Morzem Beringa, to temperatury 1-3^oC. Pozostałe miejsca to niewielki mróz. Nad Morzem Czukockim, gdzie panuje ciemność związana z nocą polarną jest -10^oC do +1^oC. W innych miejscach Oceanu Arktycznego jest zimniej, ale w większości przypadków znacznie cieplej niż zwykle. Earth.nullschool.net

Pogoda w Arktyce znów szaleje. Tym razem inwazja ciepła nadeszła znad Pacyfiku - ogromnego oceanu, który przez lata gromadził w sobie ogromne ilości antropogenicznego ciepła, i nie tylko on. Teraz ciepło to uderzyło w obszar, na którym znajduje się Ocean Arktyczny. Zmiany w klimacie sprawiły, że w tym roku mamy już 51% dni, kiedy ma miejsce rekordowo niski poziom zasięgu lodu morskiego Arktyki - mimo że rekord wrześniowego minimum nie padł.

Jeśli wiatr wieje od strony Oceanu Atlantyckiego lub Spokojnego, to możliwości są wręcz nieograniczone. Tak więc oczywiście denialiści mogą zgonić winę na niefortunny wiatr. Tyle tylko, że kiedyś takich zmian w Arktyce nie było. A jak pokazują dane JAXA (Japońska Agencja Kosmiczna), rekordowy zasięg lodu w ostatnich dniach się pogłębił. Sytuacja raczej się nie pogorszy, ale tylko dlatego, że zacznie w końcu zamarzać Zatoka Hudsona. Powinno także zamarzać szybciej Morze Karskie. 

Zasięg arktycznego lodu morskiego w 2016 roku w stosunku do lat 2000-2015. JAXA.

Tego piekła nie da się tak łatwo odkręcić. Powierzchnia lodu jest zbyt mała, a chodzi tu także o ilość lodu. Według danych JAXA sytuacja jest katastrofalna. Pokrywa lodowa ma 10,18 mln km² jest i ponad 600 tysięcy km² mniejsza od rekordowego wtedy 2010 roku. Od lat 90. czy 80. XX wieku ten rok dzieli wielka przepaść.

Mapa obok, powyżej pokazuje, że Ocean Arktyczny powinien być już zamarznięty na kość. Solidnie powinno zamarzać Morze Beringa, a szczególnie Barentsa i Karskie - powinien się tam znajdować duży obszar paku lodowego. Podobnie jest w przypadku Zatoki Hudsona.

Zasięg arktycznego lodu morskiego w 2016 roku w stosunku do ostatnich lat. NSIDC.

Podobnie prezentują się dane NSIDC. Zasięg lodu 7 grudnia wyniósł 10,46 mln km² . Na podstawie tych danych, zarówno JAXA jak i NSIDC nie widać szans, by w tym roku pokrywa lodowa przestała mieć rekordowo niski zasięg. Rekord pewnie będzie utrzymywać się w styczniu, chyba że dojdzie do diametralnej zmiany w pogodzie, co w sumie jest przecież możliwe. 

Śryż na Morzu Beringa u wybrzeży Alaski - lód próbuje się uformować dzięki napływowi mroźnego powietrza znad Alaski i dopływu słodkiej wody z rzek. 7 grudnia 2016, NASA Worldview

Prognozowane anomalie temperatur w Arktyce na okres 8-11 grudnia 2016. Climate Reanalyzer

Katastrofalna sytuacja w Arktyce może się utrzymywać dalej. Może trwać przez kolejne tygodnie. Animacja pokazuje prognozowane zmiany. Wciąż będzie ciepło. Dotyczy to szczególnie miejsc, które pokrywają się lodem jako ostatnie. Oczywiście tutaj denialiści zwrócą uwagę na zimę na Syberii. Lód na ląd nie wejdzie, ląd jest granicą, gdyby nie to, lód rósłby bez przeszkód. Zmiany doprowadziły do tego, że zimno zostało wręcz wygnane na Syberii. Teraz dojdzie do przebudowy cyrkulacji, w sumie bardziej, to do chaosu związanego z anomalią prądu strumieniowego, bo zimno i mróz dotrą na południe USA. A nad Oceanem Arktycznym problem będzie istnieć dalej. Trump zobaczy zimę w USA, więc będzie robić to co do niego należy. Dopóki w Arktyce jest czapa polana, to zimy będą. Jak lodu nie będzie, to i prędzej czy później zimy znikną. 

Zobacz także:

• Do Arktyki nadciąga kolejna fala ciepła, niedziela, 4 grudnia 2016 Kolejny skok temperatur będzie mieć miejsce w Arktyce. 4 grudnia temperatura w Arktyce była o 2,28^oC wyższa od średniej z ostatnich 20-tu lat ubiegłego wieku. Prognozowane zmiany nie będą tak wielkie, jak w połowie listopada, ale wzrost odchylenia do wartości blisko 4^oC dla całego regionu jest bardzo duży. Mapa obok przedstawia aktualny zasięg lodu w Arktyce.
• Katastrofa klimatyczna w Arktyce - apogeum piekła, a może jego początek?, piątek, 18 listopada 2016 Nawet jeśli w ciągu najbliższych kilku dni się ochłodzi, co sugerują prognozy, to i tak możemy mówić o katastrofie klimatycznej, która wywrze wpływ na pozostałe regiony Ziemi w bliższej i dalszej perspektywie. Temperatury osiągnęły swoje apogeum, teraz zaczną się obniżać. Ale wciąż przez następne dni będą znacznie wyższe niż wynosi to norma wieloletnia. Zamarzanie Oceanu Arktycznego stanęło w miejscu.